Category Archives: Armenian Literature

Armenian Literature- Hovhannes Shiraz- To Noah’s Crows (Armenian)

ՆՈՅԻ ԱԳՌԱՎՆԵՐԻՆ
Հովհաննես Շիրազ

Ո՞Ւր եք շտապում, ով խաբուած ջրեր,
Մեզ ծարաւ թողած՝ ո՞ւր էք շտապում,
…Սևանն է քաշում ծով կարօտը ձեր՝
Դուք ո՞ւր էք օտար ծովերը թափւում:

Անուշ է թվում ձեզ կանչող հեռուն,
Բայց դուք կը կորչեք ծովերում օտար,
Դարձէք՝ ծովանա թող հայոց առուն,
Մի՞թէ մոր գիրկը նեղ է ձեզ համար…

Ախ, մի՞թէ նեղ է, որ դուրս էք փախչում,
Բայց դուք կը կորչեք ծովերում օտար,
Ձեր կոյր կորուստով իմ յույսն է կորչում՝
Դառնում ծովասոյզ մի ջաղացաքար:

Դարեր գաղթել ենք, հիմի՞ էլ գաղթենք,
Երբ որ ծաղկել է մայր Հայաստանը, –
Մայր լեզուի կռւում է ինչո՞վ յաղթենք,
Երբ մեծ Մաշտոցի զօրքն է նոսրանում:

Ո՞վ է ձեր խելքը հեռուից գողանում,
Այս ո՞ւր էք չւում մայր հայրենիքից,
Մեզ Աւարայրում մենակ էք թողնում,
Մի՞թէ մայր ազգը սուրբ չէ “ճոխ” կեանքից:

Այս ո՞ւր էք փախչում, խելագար ջրեր,
Մեր բուռ հողն էլ ծով ծարաւ թողած, –
Դարձէք, ետ վազէք, որ դարձնենք անմեռ
Թէկուզ հայրենի մի խեղճ ջրաղաց:

Օտար ծովերն են ձեզնով քաղցրանում,
Բայց դառնանում է ծովակն հայրենի, –
Ո՞Ւր էք ձեր ոսկի ջրերը տանում,
Ո՞Ւր էք մեռցնում լեզուն մայրենի:

Մեր ամենասուրբ կռուից եք փախչում,
Սուրբ Աւարայրից մեր ամենօրեայ,
Ձեզ հետ մայրենի լեզուն է կորչում,
Վարդանն է ճչում, ես գոչն եմ նրա:

Ախ, անմիտ ջրեր, ո՞ւր էք շտապում,
Մի՞թէ կարօտ են օվկէանները ձեզ, –
Դարձէք… Սևանը ձեզ է պապակում,
Կանչում՝ Սահարա անապատի պես:

Մայրենի լեզուն ինչպէ՞ս կարկաչի,
Երբ որ չխօսես քո հայոց լեզուով,
Երբ աղբիւրի պէս՝ ծովերում կորչի,
Էլ ո՞վ քեզ կը տայ Մասիսդ, էլ ո՞վ:

Դուք հայոց ազգի յաւերժն էք թաղում,
Ձեր օրուայ կեանքում՝ գրկում օտարի,
Ահա թէ, հայեր, ինչո՞ւ չի շողում
Մասիսի ձիւնը՝ թագս վիթխարի:

Իմ պանդուխտ ջրեր, զուր էք շտապում,
Դարձէք, տուն վազէք, մեր մուրազ ջրեր,
Ինչո՞ւ էք օտար կնոջ գիրկ թափում
Հայ կոյսի բաժին կեանքն ու գանձը ձեր:

Ինչո՞ւ Գանատա, ի՞նչ Ամերիկա,
Երբ թեկուզ մի բուռ Հայաստանը կայ,
Տուն աղաւնացեք, Նոյի ագռաւներ,
Կը կորչէք, որպէս գայլախեղդ գառներ…

Մեր ամենօրեայ կռուի՞ց էք փախչում՝
Սուրբ Աւարայրից մեր ամենօրեայ,
Ինչից խռով էք՝ ինձ էլ է տանջում,
Գէթ Արարատից խռով միք մնայ:

Advertisements

Armenian Poetry: Avedik Isahagian

Հայերի վրա զայրացավ աստված,
Որ նրանք ունեն թեև ճոխ հանճար,
Բայց չեն միաբան ,ոխով լցված,
Դավով , նախանձով ատում են իրար:
Եվ աստված պատժեց հայ ժողովրդին,
Եվ Հայաստանից հավաքեց տարավ
Գետեր,վտակներ,աղբյուրներ հորդուն,
Եվ թողեց հողերն անջուր ու ծարավ:
Եվ աստված դրանց փոխարեն
Բոցակեզ ժայռեր ,առապար ու քար,
Եվ դարեր անդուլ զարկող խստադեմ
Մի նենգ հարևան ,անբարիշտ ու չար:

Armenian Literature: Անդարձութիւն- Վահան Տէրեան

Մենք բաժանուած ենք: Օրերի փոշին
Դեռ չի աղօտել քո դէմքը գունատ.
Բայց ես օտար եմ արդէն այն յուշին,
Ուր վեհ էր երազն ու բախտը ժլատ:

Սառն աչքերով եմ նայում ես հեռւում
Մեռած օրերիս ցնորքին հիմա.-
Ուրիշից լսած մի երգ է թւում,
Ու թէ՛ քաղցր է, բայց իմը չէ նա:

Մենք մնաս բարով չասինք իրարու,-
Ի՞նչ կարիք ի զուր տանջուել ու տանջել:
Մեզ կեանքը նետեց միմեանցից հեռու,
Եւ մենք չուզեցինք մէկմէկու կանչել:

Տարիներն անցան, եւ հին օրերին
Նայում եմ ահա անտարբեր սրտով,
Եւ որպէս գերին հլու իր բեռին,
Տանում եմ կեանքի օրերն անվըրդով:

Էլ ոչ մի կանչի ես ձայն չեմ տալիս
Ու եթէ յանկարծ խօսքերըդ հնչեն,
Եթէ տեսնեմ քեզ վերադառնալիս,-
Քեզ ինչպէ՞ս կանչեմ.- ես այն չե՛մ, այն չե՛մ:

(1911)

Legend of Moush

There was a city on the Aratsani River where people used to quarrel among themselves. They were arrogant and remained enslaved by their morose vanity. Pride prevented them from forming impartial opinions, even about themselves.

All they did from dawn until dusk was argue and lecture one another, finding faults without reason. When disputes flared up to the point of a full fledged fight, the Armenian goddess of wisdom, Nane, came to the people’s aid. She would send such a thick blanket of fog over the entire city, so that the people caught in it could not see anything around them. In the end, they were forced to stop shouting their threats and insults into the white nothingness.

“You just wait!” they would cry. “As soon as the fog lifts we’ll continue our discussion!”

But the fog floated over the city like a cloud, thick and slow. The fog lasted until the irreconcilable wranglers forgot their grievances and a peacefully tranquil life returned to the city. The wise Nane did that quite frequently. She would cover the city in mist as if calling people to righteousness. And eventually she succeeded! The people of the city became quiet, polite and attentive to each other. They even learned to enjoy the frequent fogs.

Because of these fogs the city became known as Mshoush and a few centuries later it was shortened to Moush.

Bread and Salt


Armenians, like many other peoples, have worshipped tillage and bread since time immemorial. When important guests came to their house they were greeted with bread and salt, the simplest gifts without which human life was impossible.

 

Armenians believed bread to be the main decoration of any table and called it “the king of any feast”. Therefore, the work of a baker in Armenia has always been one of the most honoured and respected professions. Bread was revered almost as a living creature: it could not be turned over upside down; it could not be dropped or be left lying on the ground. Those truths, unwritten in any law, were indisputable. Here is why…

 

One ancient Armenian legend tells us that when a piece of bread falls to the ground, an angel comes down from heaven. He sets one foot on top of that piece, so it is not stepped on and thus defiled. The angel keeps that piece of bread under his foot for as long as that piece stays on the ground. Therefore, every piece of bread, every tiny breadcrumb that lies on the ground has an angel guarding it. That is why people should come to the aid of those angels, pick up the piece of bread, and place it well above ground.

 

The explanation for such reverence is simple. It is a sin to drop bread to the ground, as that bread was born in the flames of a bakery, and by those flames, it was cleansed and thus sanctified. Bread only has one purpose – to satiate a person and make that person steadier, stronger and kinder.